Kilku wierzycieli chce wpłaty, a ja muszę zostawić coś na życie. Jak to ugryźć?

Ja bym najpierw zostawił na jedzenie, leki i rachunki, których nie przesuniesz. Wpłata zrobiona kosztem życia potem wraca bokiem.

Najpierw oddzieliłabym rzeczy, których naprawdę nie możesz ruszyć, a dopiero później patrzyła na resztę. Czynsz, dojazdy, jedzenie i jakaś mała poduszka na drobiazgi to nie fanaberia. Zostaje ci po tym cokolwiek, co możesz powtarzać co miesiąc, nawet mała kwota? Bo jednorazowo można wyskrobać 300 zł, a potem się okazuje, że za miesiąc już nie ma z czego.

Po tych stałych rzeczach wychodzi mi jakieś 250-300 zł, zależy czy nic nie wyskoczy po drodze. Czynszu nie chcę ruszać, bo już raz miałem opóźnienie i potem długo to odkręcałem. Dojazdy też muszą zostać, bo inaczej sam sobie podetnę pracę. Najgorsze jest to, że każdy przez telefon brzmi tak, jakby tylko jego sprawa była pilna.

Przy tych 250-300 zł nie dzieliłabym tego automatycznie na wszystkich. To jest jakaś kwota do rozmowy, jasne, ale nie kosztem czynszu czy dojazdów. Jak rozdasz po kawałku i zostaniesz z pustym kontem, to za chwilę będziesz łatał bieżące rzeczy. Dla mnie najpierw jest odpowiedź na pytanie, ile naprawdę możesz oddać, a dopiero potem komu i w jakiej części.

U mnie coś drgnęło dopiero wtedy, kiedy przestałam rzucać kwoty w trakcie rozmowy. Raz obiecałam więcej, bo chciałam mieć spokój, a później cały miesiąc kombinowałam na zakupy. Lepiej wyglądała mała wpłata, ale taka, której się trzymałam, niż większa obietnica i tłumaczenie od nowa po paru dniach. Mówiłam po prostu, że muszę utrzymać bieżące opłaty, bo inaczej zrobię sobie następną zaległość.

Raz oddałem prawie wszystko, żeby mieć święty spokój, a potem nie zapłaciłem prądu. Spokoju nie było, tylko kolejny telefon i większy stres.

Ja bym chyba każdemu puścił po trochę, nawet mało. U mnie sama wpłata czasem ucinała gadanie szybciej niż tłumaczenie.

Do PawelK: właśnie o tym myślałem, tylko jeden dzwoni zdecydowanie częściej i mówi, że jak nic nie wpłacę, to przekażą dalej. Mam więc odruch, żeby jemu dać więcej, a reszcie tylko symbolicznie. Tylko wtedy praktycznie cała pula znika od razu. I boję się, że za dwa tygodnie będę zły na siebie, że nie zostawiłem większego zapasu.

Nie ustawiałbym tego tak, że wybierasz tego, kto najgłośniej się odzywa. Zacząłbym od kwoty, którą naprawdę masz po opłatach i której nie będziesz za chwilę odkręcał. Do każdego możesz mówić podobnie: w tym miesiącu po podstawowych kosztach mogę wpłacić tyle i tyle, do rozmowy wrócę po kolejnej wypłacie. Bez opowiadania całego życia, ale też bez udawania, że dasz radę więcej. Jeśli jednemu dasz więcej tylko dlatego, że mocniej naciska, to on szybko zobaczy, że presja działa. A jeśli wszystkim obiecasz po trochę i potem zabraknie na życie, to też nikt na tym nie zyska. Ja bym pilnował tylko jednego: nie ruszać pieniędzy na czynsz, dojazd i jedzenie. To nie jest chowanie kasy, tylko trzymanie się realności.

Bieżące opłaty też są częścią wychodzenia z długów, serio. Jak nie zapłacisz za mieszkanie albo zostaniesz bez jedzenia, to człowiek od razu zaczyna łapać jakieś ratunkowe pożyczki albo prosić kogoś o pomoc. U mnie działało odłożenie pieniędzy na dom od razu po wypłacie. Dopiero to, co zostawało, traktowałam jako pulę do rozmów, bo inaczej za łatwo uginałam się przez telefon.

Tylko nie wypisuj nikomu całego budżetu, jeśli nie musisz. Dla siebie możesz mieć wszystko dokładnie, ale wierzycielowi często wystarczy krótko: tyle jest realne teraz, do tematu wrócę po następnej wypłacie. Ja po rozmowach zapisywałam datę, imię osoby, kwotę i co powiedziałam. Brzmi nudno, ale potem nie siedziałam z telefonem w ręku i nie próbowałam sobie przypomnieć, komu co obiecałam.

A wszyscy cisną tak samo, czy jeden po prostu dzwoni częściej? Pytam, bo największy hałas nie zawsze znaczy największy problem.

Mniejsza kwota na miesiąc jest lepsza niż duża obietnica do odkręcania po tygodniu. Wierzyciel może marudzić, ale budżetu za ciebie nie dopnie.

U mnie pomogło zwyczajnie odłożyć pieniądze na przeżycie miesiąca, zanim zaczęłam oddzwaniać. Dopóki wszystko leżało na jednym koncie, to przez telefon łatwo było powiedzieć, że jeszcze coś znajdę. Jak miałam już odłożone na rachunki i zakupy, mówiłam tylko o tym, co zostało. Nie było idealnie, ale przestałam robić sobie nowe dziury tylko dlatego, że chciałam wszystkich uspokoić naraz.